Όλα άρχισαν στις 6 Ιουλίου, ώρα 8 το απόγευμα και ημέρα Τρίτη. Ήμασταν διακοπές στο εξοχικό μας στον Πλαταμώνα. Τότε ο άγγελός μου άρχισε να ετοιμάζει τις βαλίτσες του για ένα μικρό ταξιδάκι.

    Τα πρώτα σημάδια λύπης. Μου έστησαν καρτέρι καθώς έβγαινα από τη γαλάζια θάλασσα. Πήγα να πάρω την πετσέτα μα άκουσα τους γονείς μου να τσακώνονται.

    Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά και γρήγορα. Έφτασε η πρώτη μπόρα. Αυτό συνεχιζόταν όλο τον Ιούλιο κι έφτασε η τρομερή μέρα. Η μαμά και ο μπαμπάς με πήρανε στο σαλόνι και μου είπαν: «θέλαμε να σου πούμε κάτι…» Η μαμά έκλαιγε πολύ, μα ο μπαμπάς προσπαθούσε  να είναι συγκρατημένος.

    Αμέσως κατάλαβα γιατί μιλούσαν και ξέσπασα σε κλάματα. Έλεγα και ξαναέλεγα: «Όχι, δε θέλω να ακούσω… Δε θέλω…Όχι, δεν μπορώ…».

    Στο τέλος ο μπαμπάς συνέχισε: «Εγώ και η μαμά πρέπει να χωρίσουμε γιατί δεν μπορούμε να είμαστε πια μαζί».

    Έτρεξα στο δωμάτιό μου. Ένιωσα ταπείνωση. Πόνεσα βαθιά. Σκεφτόμουν τις συνέπειες. Θα φύγουμε; Θα φύγει ο μπαμπάς; Θα χρεοκοπήσουμε; Χιλιάδες αναπάντητα ερωτήματα. Δεν έβρισκαν απάντηση. Έψαχναν όμως ακούραστα.

          Ένιωθα πως θα πέθαινα από το πολύ το κλάμα. Φοβόμουνα για τη ζωή μου. Έκλαιγα και ένιωθα την κοιλιά μου να πονά από την αγωνία και τη λύπη. Τότε ο άγγελός μου έφυγε… Με άφησε μόνη, στο ατελείωτο κενό μου…

είναι γραμμένο απο την κόρη μου Αναστασία