κάτι που έχω ξεχάσει εδώ και πολύ καιρό…

να σου γράφω

να ομορφαίνω τις λέξεις με τα συναισθήματά μου

μέσα σε λίγες σειρές να αποτυπώνω κάτι λίγο από όλα όσα νιώθω

πέρασαν χρόνια

πόσο εύκολα αφομοιώθηκα στη ρουτίνα της ζωής μου…

και να ‘ξερες πόσο μου έχει λείψει να χάνομαι μέσα στα γραπτά μου

να παρομοιάζω το κάθε τι με την αγάπη που σου ‘χω

κι εσύ μου παραπονιέσαι

πως για σένα δεν έχω γράψει «τίποτα»

τη ζωή μου ζω μαζί σου και νιώθω γεμάτη

κι ας είσαι χιλιόμετρα μακριά

σε κουβαλάω μαζί μου κάθε στιγμή

είσαι δίπλα μου όπου κι αν βρίσκομαι

κι η σκέψη μου, αυτή η σκέψη μου

με την εικόνα σου μπρος στα μάτια μου

στο σπίτι, στη δουλειά, στο δρόμο

παντού

ένα όμορφο προσωπάκι με συντροφεύει

με κοιτάζει μες στα μάτια και χάνομαι

με προσέχει

ψιτ! που είσαι;

μη μ’ αφήσεις ποτέ μόνη να προχωράω

μείνε δίπλα μου

 

 

 

Advertisements

όταν ο άγγελός σου απεργεί….

Όλα άρχισαν στις 6 Ιουλίου, ώρα 8 το απόγευμα και ημέρα Τρίτη. Ήμασταν διακοπές στο εξοχικό μας στον Πλαταμώνα. Τότε ο άγγελός μου άρχισε να ετοιμάζει τις βαλίτσες του για ένα μικρό ταξιδάκι.

    Τα πρώτα σημάδια λύπης. Μου έστησαν καρτέρι καθώς έβγαινα από τη γαλάζια θάλασσα. Πήγα να πάρω την πετσέτα μα άκουσα τους γονείς μου να τσακώνονται.

    Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά και γρήγορα. Έφτασε η πρώτη μπόρα. Αυτό συνεχιζόταν όλο τον Ιούλιο κι έφτασε η τρομερή μέρα. Η μαμά και ο μπαμπάς με πήρανε στο σαλόνι και μου είπαν: «θέλαμε να σου πούμε κάτι…» Η μαμά έκλαιγε πολύ, μα ο μπαμπάς προσπαθούσε  να είναι συγκρατημένος.

    Αμέσως κατάλαβα γιατί μιλούσαν και ξέσπασα σε κλάματα. Έλεγα και ξαναέλεγα: «Όχι, δε θέλω να ακούσω… Δε θέλω…Όχι, δεν μπορώ…».

    Στο τέλος ο μπαμπάς συνέχισε: «Εγώ και η μαμά πρέπει να χωρίσουμε γιατί δεν μπορούμε να είμαστε πια μαζί».

    Έτρεξα στο δωμάτιό μου. Ένιωσα ταπείνωση. Πόνεσα βαθιά. Σκεφτόμουν τις συνέπειες. Θα φύγουμε; Θα φύγει ο μπαμπάς; Θα χρεοκοπήσουμε; Χιλιάδες αναπάντητα ερωτήματα. Δεν έβρισκαν απάντηση. Έψαχναν όμως ακούραστα.

          Ένιωθα πως θα πέθαινα από το πολύ το κλάμα. Φοβόμουνα για τη ζωή μου. Έκλαιγα και ένιωθα την κοιλιά μου να πονά από την αγωνία και τη λύπη. Τότε ο άγγελός μου έφυγε… Με άφησε μόνη, στο ατελείωτο κενό μου…

είναι γραμμένο απο την κόρη μου Αναστασία

ΕΙΚΟΣΙ ΦΕΥΓΑ…

ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ…

 Θυμάμαι ένα Σεπτέμβρη, πριν είκοσι χρόνια, γιόρταζε ο Σταύρος, φίλος και γείτονάς μας, και έκανε πάρτι. Ήτανε της «μοδός» τα πάρτι. Φυσικά ήμασταν καλεσμένοι, εγώ και τα αδέρφια μου, αλλά νομίζω και τα περισσότερα παιδιά της γειτονιάς μας. Πιθανόν να ήταν το πρώτο μου πάρτι. Στολιστήκαμε και πήγαμε. Περνάγαμε ωραία. Χορός, πειράγματα, γέλια, διασκέδαση. Σ’ αυτό το πάρτι ήτανε γραφτό να γνωρίσω τον άντρα της ζωής μου. Ήταν ένα παιδί που δε διασκέδαζε όπως εμείς, αλλά σηκωνόταν με το ζόρι για χορό και ήταν πολύ σοβαρός για την ηλικία του. Όλοι τον φώναζαν: Μάνος, ο παλαιστής. Μόνο που δεν έμοιαζε για παλαιστής. Τουλάχιστον στην εικόνα που είχα στο νου μου για τους παλαιστές. Ένα αδύνατο παιδί ήταν, υπερβολικά αδύνατο για την ηλικία του. Μου άρεσε από την πρώτη στιγμή. Τέλειωσε το πάρτι κι όλοι φύγαμε για τα σπίτια μας.

Ο Γιώργος, ένα άλλο τρελόπαιδο της γειτονιάς, μου ζήτησε να βρεθούμε στο σχολείο στην αλλαγή της βάρδιας. Έτσι κι έγινε. Ήμουν αμήχανη, καθώς ο συγκεκριμένος ήταν αλλόκοτος, με περίεργο μαλλί και περίεργα ρούχα (πορτοκαλί παντελόνι και πράσινο μπλουζάκι!!!). Πήρα τη φιλενάδα μου τη Βίκυ και πήγαμε μισή ώρα νωρίτερα στο σχολείο, μετά βασάνων και κόπων, αφού πείσαμε τη μαμά της για ένα άσχετο λόγο και φτάσαμε στην ώρα μας στο ραντεβού, αλλά το μετάνιωσα την ίδια ώρα και στιγμή. Εννοείται ότι δεν έγινε τίποτε παραπάνω από κείνη τη συνάντηση στο προαύλιο του σχολείου μας.

το νεο βιβλίο: Έντεκα Φεύγα…ένα μήνυμα ελπίδας

100_0608λοιπόν παιδιά εκδόθηκε το βιβλίο μου με τίτλο

Έντεκα Φεύγα…ένα μήνυμα ελπίδας

απο τις εκδόσεις ΓΡΗΓΟΡΗ.

παράξενο μου φαίνεται

σα ψέματα

κάτι που γράφτηκε πριν αρκετά χρόνια και που τώρα πια ήρθε ο καιρός να διαβαστεί

καλή ανάγνωση σε όποιον το διαβάσει…

έρχεται το καλοκαίρι

45έρχεται το καλοκαίρι κι αυτό φυσικά σημαίνει διακοπές, βόλτες, θάλασσα κι όλα αυτά τα όμορφα πράγματα που ζούμε κατά τη διάρκειά του. περιμένω πάλι πως και πως να έρθουν οι μέρες μόνο και μόνο για να αλλάξω παραστάσεις και να γεμίσω μπαταρίες όπως λένε. αρκεί να φύγω για λίγο, να ηρεμήσω. νιώθω κουρασμένη. με τον εαυτό μου πρώτα και μετά με διάφορες καταστάσεις που συμβαίνουν και φυσικά απο τη δουλειά μου. δεν είμαι σε διάθεση σήμερα, άλλη μέρα η συνέχεια…

καινούρια αρχή.

κάθε φορά που συνέρχομαι απο την κατάθλιψη νιώθω ότι κάνω μία καινούρια αρχή στη ζωή μου σε διάφορους τομείς και νιώθω ευτυχισμένη. και μόνο το γεγονός ότι έχω βγει απο το δύσκολο στάδιο της κατάθλιψης φτάνει από μόνο του. τώρα κάνω όνειρα για διάφορα πράγματα και θέλω να δημιουργήσω πάντα κάτι όμορφο, με αγάπη. χαίρομαι τη ζωή μου ειλικρινά. χαίρομαι για τους ανθρώπους που αγαπάω, για τη δουλειά μου, για τα πάντα, για το παραμικρό. πόσο θα ήθελα να είμαι έτσι για πάντα. τέλος πάντων. ας είναι. αρκεί να είμαστε καλά στην υγεία μας, να αγαπάμε και να περνάμε όμορφα. welcome back to life.

ΕΝΤΕΚΑ ΦΕΥΓΑ…

λοιπόν έχω ευχάριστα νέα για μένα τουλάχιστον. για σας δεν ξέρω. πολύ σύντομα θα εκδοθεί το βιβλίο μου «ΕΝΤΕΚΑ ΦΕΥΓΑ…» από τις εκδόσεις «ΓΡΗΓΟΡΗ». θα σας το γνωστοποιήσω με νέα μου ανάρτηση. θα γίνω και λιγάκι πιο δραστήρια σ’ αυτό το μπλογκ που το έχω παραμελήσει τρομερά.