Για τη Σούλα…

Σε συνάντησα τυχαία πριν δύο εβδομάδες. Λες κι ήταν της μοίρας μας γραφτό να γίνει έτσι. Και ποιο ήταν το σημείο συνάντησης; Το νοσοκομείο που δουλεύω. Κι εσύ ήσουν φυσικά ο ασθενής. Όταν μου είπε η συνάδελφός μου πως συνάντησε τη μαμά σου όταν σχολνούσε και της είπε πως είστε πάλι μέσα με παρότρυνε να έρθουμε να σε δούμε και να ρωτήσουμε τους γιατρούς πως τα πας. Μου είπε με δυο λόγια την ιστορία σου από μικρή και την άρπαξα από το χέρι να κατεβούμε στην κλινική να σε δούμε. Είχε τους ενδοιασμούς της μήπως παρεξηγηθείς και τα βάλεις με τη μητέρα σου που της το είχε πει. Εγώ ανένδοτη την τράβηξα από το χέρι να κατέβουμε αμέσως. Είχα την περιέργεια να σε γνωρίσω και να δω τι κάνεις. Όταν μπήκαμε στο δωμάτιό σου και σε είδα, κατάλαβα πως είχε δίκιο για τα περισσότερα που μου είχε πει. Δεν καθίσαμε πολύ και φεύγοντας σου έδωσα ένα κομποσκοίνι για να σε προστατεύει και κυρίως για να σε κάνει καλά. Σου είπα χωρίς κανένα πρόβλημα πως πάσχω από μανιοκατάθλιψη και παρακολουθούμαι από ψυχίατρο και ότι παίρνω χάπια κάθε μέρα. Ήθελα μ΄ αυτόν τον τρόπο να σου πω πως κι εσύ πρέπει να πας στο γιατρό που σου συνέστησαν μόλις θα έβγαινες από το νοσοκομείο. Πάση θυσία έπρεπε να καταλάβεις πως δεν πρόκειται αλλιώς να γίνεις εντελώς καλά χωρίς τη βοήθεια των ειδικών και πως δεν έπρεπε να ντρέπεσαι για το πρόβλημα που είχες. Κι όλα αυτά μέσα σε ένα τέταρτο επίσκεψης.

Από εκείνη την ημέρα κατέβαινα συχνά να σε δω και να σου μιλάω. Μου άρεσε πολύ η παρέα σου παρόλο που δεν μιλούσες σχεδόν καθόλου. Μπορούσα να σε καταλάβω σε αρκετά σημεία λόγω του δικού μου προβλήματος και να σε βοηθήσω να προχωρήσεις στη ζωή σου με καλύτερα βήματα και χωρίς τα προβλήματα που είχες τότε. Σου έδωσα και τις σημειώσεις του πρώτου μου  βιβλίου για να δεις περίπου τι τράβηξα εγώ με τη δική μου ασθένεια. Την επόμενη μέρα μου είπες ότι διάβασες σχεδόν το μισό και θα συνέχιζες και το υπόλοιπο. Όσο περισσότερο σε γνώριζα τόσο αισθανόμουνα ότι σε ξέρω χρόνια. Σε συμπάθησα από την πρώτη στιγμή που σε είδα. Ένα περίεργο πράγμα συμβαίνει με ορισμένους ανθρώπους. Όταν τους συναντάμε νομίζουμε ότι γνωριζόμαστε καιρό και φερόμαστε σα να είμαστε φίλοι. Έτσι αισθάνθηκα κι εγώ μαζί σου. Τόσο οικεία που μου έκανε εντύπωση. Από χρόνια είχα κλειστή την πόρτα της καρδιάς μου σε νέες φιλίες. Ίσως επειδή έχω πληγωθεί στο παρελθόν, ίσως επειδή καλύπτονται οι ανάγκες μου από τις φίλες που ήδη έχω. Με σένα όμως τα πράγματα ήταν λιγάκι διαφορετικά. Ήθελα οπωσδήποτε να σε κάνω φίλη μου και φυσικά να γίνεις καλά πάνω απ’ όλα.

Απ’ ότι έμαθα κι εσύ, όταν έφυγα από το δωμάτιό σου, είπες στη μητέρα σου ότι είμαι πολύ καλό κορίτσι κι ότι με συμπάθησες. Η μαμά σου είπε να γίνεις σαν και μένα. Πολύ κολακευτικά λόγια είναι αυτά για μένα και δεν έχω συνηθίσει να τα ακούω συχνά. Με κάνουν και ντρέπομαι κι αισθάνομαι άβολα. Με κάνουν και λίγο υπερήφανη εδώ που τα λέμε, αλλά χαίρομαι που τα άκουσα από σένα. Νιώθω σα να είσαι η μικρή μου αδερφή, γιατί εδώ που τα λέμε έχουμε κι εννιά χρόνια διαφορά μεταξύ μας.

Μου αρέσει κατ’ αρχήν που είσαι αθλητικός τύπος και γυμνάζεσαι ανελλιπώς κάθε μέρα. Μου μοιάζεις πολύ τελικά. Έτσι ήμουνα κι εγώ σε νεαρότερη ηλικία. Τώρα μεγάλωσα πια αλλά μου λείπουν όλα αυτά που κάποτε έκανα στην εφηβεία μου και λίγο αργότερα.

Όσο σε γνωρίζω συνειδητοποιώ πόσο ψυχούλα είσαι τελικά, αλλά επειδή δεν προλάβαμε να μιλήσουμε επί της ουσίας δεν ξέρω τι είναι αυτό που σε προβληματίζει περισσότερο. Ότι κι αν είναι φυσικά και πρέπει να το λύσεις ή να το ξεπεράσεις. Κι όταν ακούω ότι στο σπίτι σου μιλάς συνέχεια για μένα χαίρομαι κατά βάθος, γιατί κι εγώ όπου βρεθώ κι όπου σταθώ για σένα θέλω να μιλάω. Τα μηνύματα που ανταλλάσσουμε κάθε μέρα είναι τόσα πολλά, όσα δεν έχω ξαναγράψει στη ζωή μου. Ξέρω ότι σου αρέσει που επικοινωνούμε με μηνύματα, περισσότερο από το να μιλάμε στο τηλέφωνο. Το καταλαβαίνω απόλυτα αυτό. Έχω περάσει από τις ίδιες φάσεις, μπορεί και χειρότερες στο παρελθόν. Όχι και τόσο μακρινό αν το καλοσκεφτώ. Και σε κάθε μήνυμα σχεδόν σου λέω ότι είμαι δίπλα σου ότι ώρα και όποτε χρειαστείς κάποιον για να μιλήσεις. Και το καταλαβαίνεις θέλω να πιστεύω απόλυτα. Σου αρέσει κιόλας να αισθάνεσαι πως κάποιος τρίτος, κάποιος άγνωστος σου έχει χτυπήσει την πόρτα σου και θέλει να περάσει μέσα στον κόσμο σου. Κι είσαι αναποφάσιστη. Ξέρω ότι θέλεις να φωνάξεις πως θέλεις να γίνουμε φίλοι, αλλά δεν ξέρεις τον τρόπο να το πεις. Κι είναι όλα τόσο απλά που δεν μπορείς να το φανταστείς. Έχω γίνει δεύτερη μαμά σου με τις συμβουλές που σου δίνω πάνω στο πρόβλημά σου. Στενός κορσές, αλλά δεν σε πειράζει απ’ ότι καταλαβαίνω πια. Σου αρέσει να τα ακούς όλα, όμως δεν αποφασίζεις να κάνεις το αποφασιστικό βήμα για σένα. Να διαγράψεις ότι έχει συμβεί στο παρελθόν και να κάνεις μια καινούρια αρχή. Προχώρα σου φωνάζω, ζήσε, αγάπα, γέλα. Κι εσύ χαμογελάς πολύ και σου πάει απίστευτα. Είσαι το πιο γλυκό πλάσμα του κόσμου νομίζω. Είσαι μια κουκλίτσα ζωγραφιστή, ένα απίστευτα καλό παιδί, ευαίσθητο, μια ψυχούλα. Και μ’ αρέσεις πολύ. Μοιάζουμε το ξέρω, αν και δε γνωριζόμαστε σχεδόν καθόλου. Το καταλαβαίνω από το βλέμμα σου, από τον τρόπο που κοιτάζεις, που μιλάς, που γελάς. Από τα πάντα. Με ντρέπεσαι κιόλας χωρίς λόγο ορισμένες φορές. Δε μου έχεις πει το παραμικρό για σένα, δυσκολεύεσαι φαντάζομαι να το κάνεις. Δε με νοιάζει όμως καθόλου που δε μιλάς. Μου φτάνει που ακούς , που απαντάς στα τηλεφωνήματα και στα μηνύματά μου. Που δέχεσαι να με δεις ότι ώρα κι αν σου το έχω ζητήσει μέχρι στιγμής. Αν ήταν δυνατό θα σου ζητούσα να μείνεις μαζί μας στις διακοπές, δηλαδή στο έχω προτείνει ήδη. Εσύ όμως είμαι σίγουρη ότι ντρέπεσαι και αρνείσαι κατηγορηματικά. Κλείνεις τις πόρτες σου. Κι αυτό πονάει λίγο. Πονάει γιατί δεν απελευθερώνεσαι, δε γιατρεύεσαι έτσι. Και δεν ξέρω με ποιο τρόπο να στο δείξω ότι κάνεις μέγα σφάλμα που κλείνεσαι τόσο πολύ στον εαυτό σου. Να βγαίνεις σου λέω συνέχεια, να διασκεδάζεις, να περνάς όμορφα με τους δικούς σου και με τους φίλους σου. Η ζωή μας είναι τόσο μικρή τελικά και περνάει απίστευτα γρήγορα. Σου το φωνάζω, αλλά δεν μ’ ακούς. Δεν καταλαβαίνεις τι σου λέω. Δεν ξέρω πια. Δε θέλω να γίνω σκληρή μαζί σου. Δεν υπάρχει λόγος. Θέλω να το καταλάβεις από μόνη σου. Δεν είσαι μικρούλα πια, είσαι μια κοπέλα που πρέπει να ζήσει αναλόγως. Όπως αρμόζει στην ηλικία σου και στα πιστεύω σου κυρίως. Και δε γνωρίζω τίποτε για όλα αυτά που θέλεις να κάνεις στη ζωή σου. Σου κεντρίζω το ενδιαφέρον για διάφορα, αλλά πάλι είσαι μαζεμένη. Κάνω απίστευτη υπομονή μαζί σου γιατί νομίζω πως σ’ αγαπάω κιόλας. Και στο είπα από τη δεύτερη μέρα που σε γνώρισα. Έμαθα να εκφράζομαι ελεύθερα τώρα πια, αφού έφαγα αρκετές σφαλιάρες  κι είδα κι έπαθα να λέω αυτό που αισθάνομαι όποτε μου κάνει κέφι.

Με σένα αυτό έπαθα. Θέλησα να σου εκφράσω τα συναισθήματά μου αμέσως. Μπορεί και να τρόμαξες λιγάκι. Ίσως πάλι κι όχι. Γιατί θέλεις να μιλάμε και να βλεπόμαστε όποτε τυχαίνει. Το θέλω κι εγώ. Κάποιο κενό μου καλύπτεις που δεν ξέρω ακριβώς τι είναι, αλλά δεν με νοιάζει κιόλας να το μάθω. Μου αρκεί που μου αρέσει η παρέα σου, που αισθάνομαι όμορφα μαζί σου και κυρίως που βλέπω ότι το ίδιο νιώθεις κι εσύ κι ας μη το λες ακόμη. Το λένε οι πράξεις σου που είναι όλο ευαισθησία, καλοσύνη κι αγάπη. Δεν νομίζω ότι λέω μεγάλες κουβέντες. Δεν έμαθα να λέω με ευκολία κάτι που δεν αισθάνομαι. Αντίθετα όταν νιώθω κάτι, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, καλό ή κακό, θέλω να το λέω και κυρίως να το δείχνω γιατί έτσι το αντιλαμβάνονται οι υπόλοιποι καλύτερα. Και συ θέλω να αντιληφθείς πως ότι λέω είναι αληθινό, σε αισθάνομαι δικό μου άνθρωπο και θέλω να παραμείνουμε έτσι για όσο καιρό γίνεται περισσότερο. Μακάρι να θες το ίδιο και συ.

Τόση ώρα σου γράφω χωρίς να αναφέρω ποια είναι η ασθένεια που σε ταλαιπωρεί τόσα χρόνια κι ήταν η αιτία να σε γνωρίσω. Λοιπόν, το πρόβλημά σου είναι η νευρική ανορεξία. Δεν ξέρω τι σε ενοχλεί πάνω σου. Πάντως είσαι μια κούκλα, μια κουκλάρα, με πολύ ωραίο σώμα και δε βλέπω το λόγο που στερείσαι τόσα πολλά πράγματα. Δεν αισθάνεσαι άνετα να μου μιλήσεις ελεύθερα για το τι σε προβληματίζει, τι σε απασχολεί κι έτσι δεν καταλαβαίνω πολλά απ’ αυτά που σκέφτεσαι και κάνεις. Ένα είναι σίγουρο: δεν πρόκειται ποτέ να σε πιέσω να κάνεις κάτι που δεν το θέλεις, δεν υπάρχει νόημα, δε βγαίνει τίποτα έτσι. Θέλω από μόνη σου να με εμπιστευτείς και ν’ ανοίξεις την καρδιά και την ψυχούλα σου. Είναι τόσες λίγες οι μέρες που σε ξέρω κι όμως απορώ με την υπομονή μου σε πολλά θέματα, κυρίως στη συμπεριφορά σου. Έχω αντιληφθεί ότι χρειάζεσαι βοήθεια από ειδικούς και προσπαθώ με τον τρόπο μου να σου το δείξω να το καταλάβεις κι εσύ. Δε θέλεις να το καταλάβεις, δεν εννοείς να ακούσεις ότι σου λέμε όλοι. Είναι μέρος της ασθένειας κι αυτό. Μου το είπανε οι ψυχολόγοι. Θέλω όμως να σε κάνω να το δεις πως δεν γίνεται αλλιώς. Δεν είναι κακό σου φωνάζω να σε παρακολουθεί ψυχίατρος, ψυχολόγος ή οτιδήποτε άλλης ειδικότητας γιατρός όταν υπάρχει πρόβλημα. Έτσι θα αντιμετωπιστεί το πρόβλημα. Και να μη σε νοιάζει τι θα σκεφτεί ο οποιοσδήποτε το μάθει. Να μη σου καίγεται καρφί γι’ αυτό. Εσύ να κοιτάξεις την υγειά σου και τίποτε άλλο, την πονεμένη σου ψυχούλα, ψυχούλα μου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s