Πάλι ξύπνησα νωρίς…

Πάλι ξύπνησα νωρίς. Πολύ νωρίς. 4:30 δείχνει το ρολόι. Σηκώθηκα κι άνοιξα τον υπολογιστή. Τρομερή καθημερινή μου εξάρτηση. Δε θα συνεχίσω τον ύπνο μου. Κοιμήθηκα στις 10:00, οπότε είμαι εντάξει. Θα φτιάξω καφέ και θ’ ανάψω το πρώτο τσιγάρο. Άλλη εξάρτηση αυτή. Δεν ξέρω ποια είναι η χειρότερη και δε με νοιάζει μάλλον. Οι υπόλοιποι φυσικά κοιμούνται και μέσα σ’ αυτή την ησυχία θ’ αρχίσω το γράψιμο πάλι. Πάντα το πρωί. Έτσι μ’ αρέσει. Είμαι ήρεμη και μπορώ να σκέφτομαι πιο ψύχραιμα αυτή την ώρα.  

Διαβάζω τα μηνύματά μου. Με τα περισσότερα χαίρομαι. Απαντώ με τη σειρά μου. Ανοίγω τα γραπτά μου. Τα προσωπικά μου αρχεία. Ατελείωτες σελίδες γραμμένες εδώ και χρόνια. Κάποια τα προσπερνάω. Κάποια τα διαβάζω με ενδιαφέρον λες και δεν τα έχω ξαναδεί. Κάνω επανάληψη σε όσα έχω γράψει κατά καιρούς. Έτσι για να μη ξεχνιόμαστε δηλαδή. Κλαίω, γελάω, θυμάμαι. 

Σκέφτομαι τους φίλους μου. Τους παλιούς και τους καινούριους. Οι παλιοί σταθεροί εδώ και πολλά χρόνια. Δεμένοι πια μεταξύ μας. Ενωμένοι σα γροθιά. Τους έχω δεδομένους, όπως κι εκείνοι εμένα. Οι καινούριοι φίλοι μου είναι κάτι διαφορετικό. Συμπληρώνουν τα κενά μου. Ότι δεν μπόρεσα τόσα χρόνια να καταφέρω το βρίσκω μπροστά μου αυτές τις μέρες. Μιλάω με ανθρώπους που δεν έχω δει, λέμε ότι μας προβληματίζει, συμφωνούμε. Στην αρχή μου φάνηκε παράξενο. Γρήγορα όμως δέχτηκα πως είναι λογικό αυτό. Είναι κάποιοι άνθρωποι που μας ταιριάζουν κι ας μην τους έχουμε δει ακόμη.  

Σ’ αυτούς τους λίγους μήνες γνώρισα ανθρώπους που χαίρομαι ιδιαίτερα. Κι ας φωνάζουν οι δικοί μου ότι είναι χαζομάρα κι επικίνδυνο αυτό που κάνω. Το ένστικτό μου λέει άλλα. Και που να πάρει ευχή πάντα έτσι πράττω τόσα χρόνια. Γιατί ν’ αλλάξω τώρα; Δεν αλλάζω, συνεχίζω. Θα γνωρίσω όσους νομίζω ότι αξίζει. Κι αν είναι κακό του κεφαλιού μου θα φανεί πολύ σύντομα. Μέχρις στιγμής όλα καλά. Όπως τα είχα φανταστεί.  

Γιατί τα σκέφτομαι αυτά πρωί πρωί; Έχει αλλάξει η ζωή μου αυτούς τους μήνες που γνώρισα καινούρια άτομα. Έχω συναντηθεί με κάποια από αυτά και δεν το έχω μετανιώσει. Την προηγούμενη εβδομάδα ήρθε να με δει μία κοπέλα από το εξωτερικό, Ελληνίδα ομογενής. Κάθισε δέκα μέρες στη Λάρισα. Γνωριστήκαμε καλύτερα. Δε μετάνιωσα που την άφησα να μπει στη ζωή μου.  

Δεν το κρύβω όμως πως κάποιες φορές προβληματίζομαι με τις καινούριες μου γνωριμίες. Είναι πολλές φορές το άγνωστο που μας κεντρίζει το ενδιαφέρον. Να μιλάμε με ανθρώπους που δεν έχουμε δει και που θ’ αργήσουμε να δούμε. Πλάθουμε μια εικόνα, ένα χαρακτήρα. Μπορεί και να μην το κάνουμε καλά κι από κοντά να είναι διαφορετικά τα πράγματα. Εκεί ίσως απογοητευόμαστε λιγάκι. Αυτό όμως δε συμβαίνει και με ανθρώπους που συμβιώνουμε χρόνια; Απλά είμαι της άποψης πως υπάρχουν άνθρωποι που αξίζουν. Κι γι’ αυτούς τους ανθρώπους μπορεί να ανοίξει η αγκαλιά μας και να μπουν στην καρδιά μας.  

Δίνω την ευκαιρία σε κάποιους ανθρώπους να μου αποδείξουν ότι όλο αυτό τον καιρό που τα λέγαμε μέσω υπολογιστή ή τηλεφώνου ήταν αληθινοί μαζί μου. Αν είναι έτσι τότε πολύ απλά μπαίνουν στη ζωή μου πραγματικά, χειροπιαστά που λέμε. Και πραγματικά δε μετανιώνω. Συνεχίζω μαζί τους μια νέα πορεία. Μια άλλη συμβίωση.  

Βέβαια πριν λίγες μέρες είχαμε διοργανώσει στη δουλειά μία ημερίδα με θέμα τον εθισμό στο διαδίκτυο. Το παρακολούθησα  με ενδιαφέρον. Το συμπέρασμα είναι πως οι περισσότεροι έχουν εθιστεί στο διαδίκτυο σε βαθμό διαταραχής όπως χαρακτηριστικά είπε ο ομιλητής (ψυχίατρος παρεμπιπτόντως). Σ’ αυτό μάλλον συμφωνώ μαζί του και περιλαμβάνω και τον εαυτό μου στους εθισμένους. Ε, και. Άλλη μια διαταραχή. Σιγά το πράγμα. Τουλάχιστον δεν ενοχλούμε τους γύρω μας. Έτσι νομίζω δηλαδή. 

Αυτή είναι η καινούρια αρρώστια. Εθισμός στο διαδίκτυο. Και δεν είναι μόνο οι έφηβοι που ξημεροβραδιάζονται μπροστά στον υπολογιστή. Είναι σχεδόν όλος ο κόσμος. Κι εγώ μαζί. Ο άντρας μου όχι. Δε συμφωνεί με όσα κάνω. Και το λέει και το δείχνει. Και οι καυγάδες πάνε κι έρχονται. Ούτε ένα κοινό σημείο δεν έχουμε σ’ αυτό. Έχεις τους φίλους σου μου λέει. Τι τους χρειάζεσαι όλους αυτούς που μιλάς στο τσατ ή που ανταλλάσεις μηνύματα; Δεν το καταλαβαίνει καθόλου. Κι ότι και να πω ακούγεται χαζό. Συνεχίζω όμως. Άλλες φορές κρυφά, άλλες φανερά.  

Εντάξει τι να πω τώρα. Ως εθισμένη σ’ όλα αυτά θέλω να παίρνω τη δόση μου καθημερινά σχεδόν. Και δε με νοιάζει αυτός ο εθισμός. Μ’ αρέσει πολύ. Θα μου πεις ότι αυτό λένε όλοι οι εθισμένοι μέχρι που τρέχουν και σε κλινικές για απεξάρτηση. Εντάξει μην τρελαθούμε κιόλας. Επικοινωνία. Αυτό λείπει από τους περισσότερους. Ταύτιση απόψεων. Δε το βλέπω για κακό. Λιγάκι ο λογαριασμός του τηλεφώνου με προβληματίζει που ήρθε φουσκωμένος, αλλά εντάξει μωρέ, ευτυχώς δουλεύουμε κι όλα καλά…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s