ο λαβύρινθος

Στο δικό μου το λαβύρινθο περπάτησα, έτρεξα, κοντοστάθηκα, έπεσα, μπουσούλισα, γδάρθηκα, μάτωσα τα γόνατά μου μα και την ψυχή μου, σηκώθηκα, προχώρησα και βγήκα. Βγήκα ζωντανή. Βγήκα από το λαβύρινθό μου, βρήκα την άκρη του και ξέρω που θέλω να βαδίζω. Θέλω το δρόμο αυτό να ξαναπάρω. Το δρόμο αυτό να δείξω εκεί που θέλω, εκεί που νομίζω πως θα τον δουν. Εσύ Αριάδνη μου θα ξαναγυρίσεις στο λαβύρινθό σου; Ή θα μπερδευτείς ξανά; Ψάξε να βρεις το δρόμο σου, πάρε το μονοπάτι του μυαλού σου κι ας το να σ’ οδηγήσει στο λαβύρινθό σου. Στο λαβύρινθο … Στη μελαγχολική μας θάλασσα που τώρα πια γνωρίζουμε καλά… Που τώρα πια τη μάθαμε, μας την έμαθαν, μας τη δείξανε, δεν έχει πια σημασία. Τώρα πια το ξέρουμε. Ποιοι είμαστε και τι θέλουμε ή τι δε θέλουμε. Η ημέρα της Γυναίκας πια για μας. Της Αγίας Γυναίκας, όλων των γυναικών η αγία. Η Παναγία μας, και για μας πια. . .

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s