καινούρια αρχή;

 

Πάλι από την αρχή αισθάνομαι πως ξεκινάω. Σα να μην πέρασε μια μέρα. Ένα καινούριο ξεκίνημα με περιμένει και μαζί μ’ αυτό κι ένας φόβος με διακατέχει για το άγνωστο που θέλω να τραβήξω. Όταν ζεις τόσα χρόνια με ένα συγκεκριμένο τρόπο, όπως και να ‘χει, οι αλλαγές τρομάζουν. Υπάρχει και μια θλίψη που με διακατέχει εδώ και μέρες για όλα αυτά που τελειώνουν έτσι απλά. Στενοχωριέμαι που αλλάζει η ζωή μου, που βλέπω πως δεν μπορούμε να συμβιώσουμε άλλο πια. Κάνουμε μικρές προσπάθειες μήπως και τα καταφέρουμε. Για λίγες ώρες ή μέρες όλα φαίνονται καλά και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα όλα καταρρέουν. Η υπομονή μας εξαντλείται και τότε λέγονται πράγματα που πληγώνουν και στεναχωρούν. Έτσι κι εγώ έχω μια θλίψη όταν τα σκέφτομαι. Από την άλλη σκέφτομαι αν θα είμαι καλύτερα χωρίς εκείνον ή θα χειροτερέψω και θα τρέχουμε και δε θα φτάνουμε. Κανείς δεν ξέρει να το απαντήσει αυτό μάλλον. Μέχρι στιγμής τα πράγματα δείχνουν πως μαζί του δεν κατάφερα να είμαι ευτυχισμένη, ούτε κι εκείνος φυσικά. Άρα τι μας μένει; Να το διαλύσουμε. Όσο κι αν μας πονάει. Εφόσον η ζωή μας κυλάει από το κακό στο χειρότερο, πόσο να αντέξουν οι καρδιές μας. Τα συναισθήματα είναι έντονα. Λίγη ηρεμία ζητάω τώρα. Και την ελευθερία μου να ζω όπως θέλω. Και νομίζω πως αυτό θέλουν όλοι οι άνθρωποι, ελεύθεροι και παντρεμένοι. Και δε ζητάω να κάνω πράγματα τρελά. Απλά πραγματάκια να κάνω θέλω και δεν μ’ αφήνουν. Αυτό δεν το αντέχω άλλο. Θέλω να αλλάξει η ζωή μου προς το καλύτερο φυσικά. Κι αν είμαι τόσο λάθος στις σκέψεις μου περιμένω να ακούσω τις απόψεις των φίλων μου κι όχι μόνο. Θα εκτιμήσω την κατάσταση και θα κρίνω τι πρέπει και θέλω να κάνω αυτήν την περίοδο. Δεν νομίζω ότι βρίσκομαι σε τέτοια μανία που θεωρεί ο άντρας μου και η φίλη μου. Γιατί φαίνεται ότι δεν έχει καμία σχέση με τις μανίες που πέρασα πριν πολλά χρόνια. Καμία όμως. Παραδέχομαι όμως πως έχω μανία, πως είμαι ανεβασμένη θα ‘λεγα καλύτερα, όχι ότι δεν ξέρω τι κάνω και τι λέω. Όχι ρε παιδιά δεν είναι έτσι. Στο τέλος θα με τρελάνετε στ’ αλήθεια έτσι όπως το πάτε εσείς. Για κοιτάξτε λίγο γύρω σας. Έτσι δε σκέφτονται οι περισσότεροι άνθρωποι, ακόμη κι εσείς οι ίδιοι; Για σκεφτείτε το λιγάκι. Μην τρομάζετε τόσο μαζί μου. Το ξέρω πως μ’ αγαπάτε και τα λέτε όλα αυτά. Αλλά μη με πνίγετε έτσι. Αφήστε μου χώρο να αναπνεύσω. Να ζήσω όπως κι εσείς. Δείτε λιγάκι και τη δική μου μεριά. Το ξέρω πως είναι πολύ δύσκολο να το κάνετε. Μόνο ο μανιοκαταθλιπτικός άνθρωπος μπορεί να με καταλάβει. Δυστυχώς για μένα. Μια υποψία όμως την έχετε που να πάρει η ευχή. Και σας λέω κάθε φορά πως νιώθω. Και στην κατάθλιψη και στη μανία. Σας το λέω. Γιατί δε με πιστεύετε πως νιώθω και πως σκέφτομαι σε κάθε περίπτωση; Νομίζετε πως θέλω να ζω έτσι; Πως το επέλεξα; Αφήστε με να ζω. Αυτό ζητάω από σας. Και το ξέρετε πως σας αγαπάω πάρα πολύ. Σας το λέω και κάθε φορά και πιο έντονα το νιώθω. Ναι το ξέρω πως χωρίς τη δική σας βοήθεια δεν ξέρω που θα είχα καταλήξει. Αν θα ζούσα καταρχήν. Είστε πολύτιμοι για μένα. Και το παραδέχομαι. Αυτό που καταλαβαίνω είναι πως τρελαίνεστε εσείς να με βλέπετε έστω και λίγο ανεβασμένη και με πιέζετε να σταματήσω να κάνω ότι κάνω τέλος πάντων για να μη χειροτερέψω. Τότε στενοχωριέμαι εγώ και τα παίρνω στο κρανίο, μαλώνουμε και φτου κι απ’ την αρχή. Φαύλος κύκλος μέχρι στιγμής. Οι αντιδράσεις του μου φαίνονται εξωπραγματικές. Απορώ πως έχει σκεφτεί να κάνει κάποια πράγματα. Θυμώνω μαζί του, νευριάζω κι όλα τα σχετικά. Πως μπορεί να σκέφτεται τόσο άσχημα για μένα; Κι έχουν αρχίσει οι απαγορεύσεις. Δεν θα κάνεις το ένα, δε θα κάνεις το άλλο. Σου δίνω τόση διορία για να ξεμπλέξεις κλπ. Κι εγώ κάθομαι και τον ακούω και συμφωνώ μαζί του ότι θα προσπαθήσω να κάνω ότι μου ζητάει. Γιατί δε δίνω μία να σηκωθώ να φύγω απορώ μαζί μου. Είναι το παιδί που με κρατάει κοντά του ή απλά τον αγαπάω και δεν μπορώ να σκεφτώ τη ζωή μου μακριά του; Ούτε που ξέρω, ούτε και θέλω να μάθω. Θέλω να μη μαλώνουμε τόσο έντονα, να μη γίνονται όλα αυτά που βλέπουμε στις ταινίες μερικές φορές. Εκείνες τις στιγμές μου ‘ρχεται ν’ ανοίξω την πόρτα και να σηκωθώ να φύγω κι εγώ δεν ξέρω για πού. Να φύγω όμως. Να πάρω τη ζωή στα χέρια μου. Μεγάλη κοπέλα είμαι πια. Τι θα πάθω; Είναι κι αυτή η κωλοαρρώστια στη μέση. Κι αν καταρρεύσω μόλις απομακρυνθώ κι αρχίσω να αντιμετωπίζω τις πρώτες δυσκολίες που θα βρω μπροστά μου; Τότε τι γίνεται; Τότε τρέχω πίσω αμέσως; Βόλτες θα κάνω; Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα τελικά. Η συμβίωση μαζί του έχει γίνει συνήθεια σε μένα. Όλα κινούνται γύρω του. Είκοσι χρόνια και βάλε είναι αυτά. Δεν είναι λίγα. Μια ολόκληρη ζωή έχει περάσει μαζί του. Τον έχω συνηθίσει δεν μπορώ να πω. Όταν τρελαίνεται όμως μαζί μου με τρελαίνει ακόμη περισσότερο κι εμένα. Αντιδρώ περίεργα και παράξενα ακόμη και για μένα. Θέλω να φύγω έτσι απλά, αλλά δεν είναι απλά τα πράγματα. Δεν είναι μόνο το παιδί που μας δένει. Είναι μια πολύ μεγάλη αγάπη και δεν είναι μεγαλοστομία αυτό που είπα. Μεγάλη αγάπη όπως ακριβώς το ακούσατε. Τον αγαπάω πολύ, το ίδιο κι εκείνος. Εκείνος ίσως και περισσότερο ή τέλος πάντων με διαφορετικό τρόπο, πιο πιεστικό, καταπιεστικό, υπερβολικός σε όλα του όπως πάντα. Εγώ αγαπάω, δίνω ότι έχω και δεν έχω, γι’ αυτό και την πατάω στο τέλος. Δεν κρατάω τίποτα για μένα πια. Κι αισθάνομαι μετά ότι είμαι κενή από συναισθήματα. Αυτό παθαίνω. Όταν δέχομαι τις καταπιέσεις του σε όλα σχεδόν αδιαμαρτύρητα, φυσικό είναι κάποια στιγμή να καταρρεύσω. Κι όχι μόνο εγώ, αλλά κι εκείνος. Πόσα να αντέξει η καρδιά; Είναι φτιαγμένη για συγκεκριμένη λειτουργία και για συγκεκριμένα χρόνια ζωής. Αν δεν την προσέχουμε δε θα έχουμε. Κι απ’ ότι φαίνεται δε μας νοιάζει καθόλου, ίσως γιατί είμαστε νέοι ακόμη. Θα πέρασε πάνω από μήνας που έγραψα τα παραπάνω κι όπως βλέπετε δεν έχει αλλάξει το παραμικρό. Πάλι μαλώματα, τσακωμοί, καυγάδες που δεν βγάζουν πουθενά. Φτάσαμε στα όριά μας. Δε βλέπω πως γίνεται διαφορετικά. Ο χωρισμός μας απομένει. Κανένας δεν έχει την υπομονή να κάνει κάτι διαφορετικό. Καθένας διεκδικεί ότι θέλει κι ότι νομίζει. Και πάλι δίνει ότι θέλει κι όχι ότι του ζητούν. Οπότε πολύ δύσκολο το βλέπω να διορθωθεί η κατάσταση. Ας τραβήξει ο καθένας το δρόμο του. Μόνο αυτή τη λύση βλέπω πια. Μου φέρεται σα σκουπίδι. Ξεφτιλίζει την αξιοπρέπειά μου συνέχεια. Εγώ φταίω για όλα μονίμως. Πως γίνεται αυτό τώρα; Εκείνος έχει το αλάθητο; Αν είναι δυνατόν. Μόνο να κατηγορεί θέλει και δεν παραδέχεται τα δικά του λάθη. Ε, όχι. Δεν είναι έτσι. Δεν το δέχομαι πια. Έχει κάνει κι εκείνος λάθη στο παρελθόν που μ’ έχουν πληγώσει ανεπανόρθωτα. Προσπαθώ να τα ξεχνάω, όμως καταφέρνει να μου τα θυμίζει με τη σημερινή συμπεριφορά του. Κι όταν του λέω δε μου αρέσει ο τρόπος σου, απαντάει απλά: μ’ αυτόν τον τρόπο με γνώρισες. Ε, όχι δεν είναι έτσι. Κάποτε ήταν τρυφερός μαζί μου. Τώρα μόνο φωνές και διαταγές ξέρει να δίνει. Και να ζητάει συνέχεια το ένα και το άλλο. Ζητάει, ζητάει, ζητάει. Κι εγώ σταμάτησα να δίνω, να δίνω, να δίνω. Έτσι κανείς δεν είναι ικανοποιημένος. Όλοι με παράπονα είμαστε. Άρα σωστά σκέφτομαι πως δεν πάει άλλο, αφού μέχρι κι ο ίδιος παραδέχτηκε ότι δε γίνεται άλλο να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Κι είναι η αλήθεια. Δε γίνεται όσο κι αν θα θέλαμε να το προσπαθήσουμε γι’ άλλη μια φορά. Δεν υπάρχει υπομονή πια. Ίσως να γίνονται όλα αυτά για καλό. Ίσως. Δεν είμαι σίγουρη. Είμαι τόσο μπερδεμένη, στενοχωρημένη κι όλα αυτά τα περίεργα συναισθήματα νιώθω. Όλα.Αισθάνομαι τόσο μόνη. Ευτυχώς που έχω το κορίτσι μου. Και ξέρω ότι θα με στηρίξει όσο μπορεί. Όσο περνάει από το χέρι της. Κι εγώ θα στηρίξω εκείνη. Ελπίζω να με καταλάβει κάποια στιγμή γιατί τα κάνω όλα αυτά. Θα με καταλάβει το παιδί. Είμαι σίγουρη. Το βλέπει και η ίδια ότι δε ζούμε πια καλά. Έχει μεγαλώσει και καταλαβαίνει.  

Πέρασαν πολλές μέρες. Έφυγαν τα μαλώματα, σχεδόν έτσι ξαφνικά. Κι εγώ μετέωρη έχω μείνει. Σκέφτομαι τι γίνεται τώρα. Πριν λίγες μέρες είχα προετοιμαστεί να φύγω. Τώρα τα πράγματα άλλαξαν πάλι. Και φυσικά παραμένω για πόσο δεν ξέρω. Ίσως για την επόμενη κρίση που θα έχουμε. Πως τα φέρνει έτσι η ζωή. Εκεί που είσαι έτοιμος να κάνεις τις πιο μεγάλες αλλαγές, εκεί αλλάζουν πάλι όλα. Το θέμα είναι τι θέλω πραγματικά να κάνω από δω και πέρα. Η αλήθεια είναι ότι ξεκαθάρισα πως θέλω την ελευθερία μου πίσω. Θέλω να ζω όπως νομίζω καλύτερα για μένα. Κάπου αισθάνθηκα πως πνίγομαι κυριολεκτικά. Και βέβαια όλες αυτές οι ακραίες καταστάσεις με τρελαίνουν, όπως όλους φυσικά. Τι να κάνω τώρα; Το θέμα είναι πως απλά βαρέθηκα να κάνω ότι θέλουν οι άλλοι. Θέλω να κάνω ότι γουστάρω. Ότι μου έρθει στο κεφάλι μου. Κι αν είναι λάθος θα το χρεωθώ μόνη μου. Δε θα φταίει κανείς άλλος. Τώρα πολλά απ’ αυτά που κάνω δεν τα θέλω. Σχεδόν μου τα υπαγορεύουν. Ξεκαθάρισα λοιπόν κι εγώ τι ζητάω από δω και πέρα και τι θα δώσω. Έτσι βλέπω ότι μάλλον θα γίνει αυτό που θέλω. Νιώθω ότι είναι απλά αυτά που ζητάω και θα δώσω ότι μπορώ κι όχι ότι μου ζητούν οι άλλοι. Αρκετά έχω δώσει. Αυτό μου το είπε πριν τρία χρόνια ο πνευματικός μου: «αρκετά έδωσες. Σταμάτα να δίνεις. Τώρα πάρε. Να διεκδικείς παντού, στη δουλειά, στο σπίτι, στους φίλους. Να κάνεις αυτό που θέλεις». Δεν μπορώ να πω ότι το εφάρμοσα. Προσπάθησα κι ακόμη προσπαθώ. Κάτι θα γίνει που θα πάει. 

Advertisements

6 thoughts on “καινούρια αρχή;

  1. καλημέρα Ελευθερία. σ’ έχω χάσει εδώ και μέρες. τώρα που σε ξαναβρήκα ξέρεις. είμαι σίγουρη ότι έχεις βρει την άκρη και είσαι πολύ καλύτερα απο την προηγούμενη φορά που σε είδα. φιλιά και να προσέχεις τον εαυτό σου

  2. πόσο δίκιο έχεις Αργυρένια μου. το ξέρω ότι πιστεύουμε στον εαυτό μας κατά βάθος και κάνουμε όνειρα, απλά κάποιες στιγμές όταν δεν έρχονται τα πράγματα όπως θα θέλαμε μας παίρνει από κάτω. για σένα εύχομαι ότι καλύτερο και το ξέρεις. ζήσε τη ζωή σου.

  3. θα συμφωνήσω μαζί σου. θέληση πιστεύω ότι έχουμε τις περισσότερες φορές, αλλά όσον αφορά τις αποφάσεις εκεί κάπου δεν τα πάμε καλά – τουλάχιστον εγώ. κι αν το καλοσκεφτώ αν έπαιρνα τις κατάλληλες αποφάσεις πολλά θα ήταν διαφορετικά στη ζωή μου. ευχαριστώ που μου το υπενθύμισες. καλή σου μέρα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s