μαγειρική ζωής

Να ‘μαστε πάλι, μετά από ένα χρόνο, μπορεί κι ενάμιση. Άργησες λιγάκι αυτή τη φορά, το παραδέχεσαι. «Είχε φύγει το τρένο και δεν το πρόλαβα». Έτσι μας είπες. «Πήρα το επόμενο. Πειράζει;» Τι να πειράζει θα μου πεις. Δικές σου είναι οι διαδρομές, δικά σου τα ταξίδια. Όποτε θες φεύγεις κι όποτε θες έρχεσαι πάλι. Συνεχίζεις να ‘ρχεσαι όμως. Εντάξει; Ταξίδι όλο γυρισμό, ταξίδι πίσω σε σένα και σε μένα…

Είναι εκείνες οι μέρες που σκέφτεσαι συνέχεια. Ήρθε ο καιρός πάλι, το νιώθεις. Είναι οι μέρες που παρακαλάς να είσαι καλά, να νιώθεις καλά, να φέρεσαι όμορφα. Και μας θέλεις δίπλα σου, να μας ακούς, να μας συμβουλεύεις, να βλέπεις πιο καθαρά από μας, να μας παίρνεις αγκαλιά που τόσο χρειαζόμαστε όλοι. Να είμαι κι εγώ κοντά σου, να σου μιλώ πριν το ζητήσεις, να σου φέρνω κάτι πριν το επιθυμήσεις, να δίνω και τον εαυτό μου για ότι θελήσεις. Και δεν ξέρω πώς να τα εκφράσω όλα αυτά που νιώθω, πώς να τα δείξω, πώς να προχωρήσω. Ξέρω ότι μ’ αφήνεις να σου μιλάω και να σου λέω τις σκέψεις μου, τις παλιές και τις καινούριες. Είσαι ακόμα εδώ. Θέλεις να ‘σαι εδώ μου λες. Δε σε πειράζει τίποτε πια. Ούτε το κλείσιμο στον εαυτό σου, ούτε το άνοιγμα στον εαυτό μου. Κι είμαστε ακόμα εδώ.

Χαίρεσαι απίστευτα για όλα αυτά που λαμβάνεις ή απολαμβάνεις. Τόσο πολύ που καμιά φορά φοβάσαι να τα σκέφτεσαι μήπως χαθούν όλα αυτά τα αισθήματα και συναισθήματα. Και δεν το θέλεις. Φόβος και πάλι φόβος. Η χαρά για λίγο να κρατάει κι ύστερα η ανησυχία να εμφανίζεται σιγά σιγά. Άτιμη αρρώστια πως θα σε χτυπήσουμε;

Η συζήτηση γίνεται γύρω στο τι κάνουμε από δω και πέρα. Και συγκεκριμένα εσύ. Να δοκιμάσεις κάτι διαφορετικό. Να δεις κάποιον άλλο γιατρό; Αυτή τη φορά μιλάμε για ομοιοπαθητικό γιατρό ύστερα από προτροπή της φίλης σου Ελευθερίας. Κι αρχίζεις και το σκέφτεσαι σοβαρά. Μάλλον θα το κάνεις. Τι έχεις να χάσεις; Τίποτα.Εκτός από τις ανησυχίες σου για την υγεία και το μέλλον σου αρχίζεις να σκέφτεσαι τα προβλήματα όλων των φίλων. Τους φόβους και τις ανησυχίες τους. Τον υπόλοιπο καιρό απλά τα ακούς. Τώρα θέλεις να βοηθήσεις όσο μπορείς. Και προβληματίζεσαι μαζί τους. Από το πιο μικρό μέχρι το πιο σοβαρό. Να σκεφτούμε μαζί διάφορες λύσεις. Να είσαι δίπλα τους.

Θέλεις να ρωτήσεις τη Σοφία πως αισθάνεται που είναι μόνη της τόσο καιρό. Εκτός από τις πλάκες που κάνει η ίδια για τη ζωή της, θέλεις να σου μιλήσει σοβαρά. Θέλεις να μάθεις πως νιώθει και τι σκέφτεται. Να της πεις ότι θα είσαι πάντα μέσα στη ζωή της, όπως τη θέλεις και στη δική σου ζωή. Θέλεις να της πεις για άλλη μια φορά ότι την αγαπάς και τη νοιάζεσαι πολύ. Μα πάρα πολύ. Στα άλλα κορίτσια το έχεις ήδη πει. Να τα πεις, να ξαλαφρώσεις την καρδιά σου, να κλάψεις, που τόσο έχεις ανάγκη αυτόν τον καιρό και να νιώσεις ελεύθερη. Πάλι σκέφτεσαι ότι αυτές οι καταστάσεις, οι φορτισμένες, μπορεί για τους υπόλοιπους να είναι δύσκολες και να τις αποφεύγουν γιατί βρίσκουν αλλιώς διεξόδους.

Τώρα τα κόκκινα σου ανάβουν πάλι. Είσαι στο πορτοκαλί ακόμη. Δε θέλεις τα μάτια σου να κοιτάζουν στον ουρανό ή στη γη ή δεξιά κι αριστερά. Θέλεις να κοιτάζουν ευθεία, κατάματα, καθαρά. Το ίδιο να κάνουν κι οι υπόλοιποι. Τι σκέψεις είναι αυτές που κάνεις; Δεν νομίζω οι άλλοι να έχουν σκεφτεί που κοιτάζουν τα μάτια μας όταν μιλάμε. Σε κάτι τέτοιες λεπτομέρειες άρχισες να δίνεις σημασία. Ίσως γιατί ακόμη δεν μπορείς να δεις καθαρά, να κοιτάξεις κατάματα. Όχι με όλους φυσικά. Τώρα θέλεις με όλους να φέρεσαι το ίδιο.

Ας αφήσουμε τις ματιές να μιλάνε μόνες τους προς το παρόν. Και λένε πολλά που να πάρει η ευχή. Μάτια καθρέφτης ένα καιρό. Όσα δε θέλουν ή δεν μπορούν να πούνε οι λέξεις. Και ίσως να μην μπορούν να εκφραστούν όλα με λόγια, παρά μόνο με πράξεις. Τα σύννεφα που κλαίνε, τα σύννεφα που φεύγουν μακριά. Και μη νοιαστείς για μένα. Πάρε καρδιά, πάρε ψυχή. Πάρε καρδιά πρώτα, πάρε ψυχή μετά. Πως τα πάμε; Βγάζουμε άκρη ή μπερδευόμαστε;

Κάτι πάει να ξεχωρίσει, να ξεδιαλύνει μέσα σου. Ποτέ δεν τα κατάφερες να εκφραστείς όπως θέλεις. Είσαι η μόνη άραγε ή συμβαίνει σε πολλούς; Σ’ αυτά τα άψυχα χαρτιά λες τα περισσότερα που δεν ξέρεις αν θα τα διαβάσει ποτέ κανείς ή θα μείνουν στο συρτάρι σου. Πόσο δύσκολο είναι να λες αυτό που νιώθεις συνέχεια, έχεις αναρωτηθεί πολλές φορές. Σε κάνει ευτυχισμένο άνθρωπο, σε κάνει να έχεις ήσυχη τη συνείδησή σου ή τίποτε απ’ όλα αυτά; Πάλι λεπτομέρειες κοιτάζεις τώρα. Η ζωή είναι νόστιμη χωρίς αλάτι και πιπέρι; Οι περισσότεροι λένε πως όχι. Απλά τρώγεται. Άντε άλλες σκέψεις τώρα στο μυαλό. Αλατοπίπερα και μπαχαρικά. Καινούρια μαγειρική πρέπει να μάθουμε. Μαγειρική ζωής. Το ξανακούσατε αυτό; Μάλλον όχι. Ας μαγειρέψουμε λοιπόν. Τώρα που έχουμε σχεδόν όλα τα υλικά. Ίσως.

 Ίσως, ίσως μια μέρα

Να ξεφύγεις απ’ το μέλλον

Που σου φτιάξανε

Ίσως, ίσως μια μέρα

Πλησιάσεις τον κρυμμένο σου εαυτό

Ίσως, ίσως μια μέρα

Να ζητήσεις τη ζωή που σου αρπάξανε

Ίσως, ίσως μια μέρα

Να υπάρχεις μόνο για να σ’ αγαπώ

Αχ, αγάπη μου εγώ

Το ξέρω πως θα ‘ρθεις

Εκεί θα τρελαθείς

Αχ, ας φύγουμε εμείς

Πριν χάσουμε το τρένο της γραμμήςί

σως, ίσως μια μέρα

όταν βγεις απ’ την εικόνα που σε κλείσανε

ίσως, ίσως μια μέρα

για τους δυο μας να μπορώ να ονειρευτώ

αχ, αγάπη μου εγώ το ξέρω πως θα ‘ρθεις

εκεί θα τρελαθείς

αχ, ας φύγουμε εμείς

πριν χάσουμε το τρένο της γραμμής  

Advertisements

3 thoughts on “μαγειρική ζωής

  1. Και να χαθεί το τρένο της γραμμής, θα έρθει επόμενο. Ποτέ δεν είναι αργά αν είναι για έρωτα, πάθη και ταξίδια.
    Καλησπέρα, καλό Σαββατοκύριακο 🙂

  2. BeBe ας είναι και το επόμενο τρένο λοιπόν. αρκεί να υπάρχει επόμενο τρένο, επόμενη διαδρομή. ελπίζω να πέρασες όμορφα το σαββατοκύριακο

    Φλύαρε Αίολε μ’ αρέσει αυτό που έγραψες…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s