αχ αυτά τα συναισθήματα…

Τα αγαπημένα τραγούδια δεν αφήνουν τις σκέψεις μου σε ησυχία. Μου θυμίζουν και ζωντανεύουν συναισθήματα παλιά και καινούρια. Για να μην ξεχνιόμαστε. Ίσως και ο λόγος που γράφω δικά μου στιχάκια είναι για να εκφράσω κάποια απ’ αυτά τα συναισθήματα που κατά περιόδους με διακατέχουν έντονα. Ποιος μπορεί να μιλήσει πρώτος για όλα αυτά; Ας το κάνει. Κι ενώ είπαμε ότι θέλω να μιλήσω για διάφορα που σκέφτομαι αυτόν τον καιρό, τελικά δεν το έχω κάνει ακόμη. Μάλλον δεν τολμώ προς το παρόν. Να τολμάς, μη σε νοιάζει τι λένε και μη κολλάς. Να τολμάς όσα θέλει η ψυχή σου και μη σταματάς. Ζήσε αυτά που θέλεις να ζήσεις. Το σήμερα μην αφήσεις να φύγει και να πετάξει μακριά. Στα πιο αλήτικα μέρη ταξίδια θέλει να κάνει η καρδιά… Προτεραιότητα οι συζητήσεις γι’ αυτό το διάστημα. Να προλάβουμε να πούμε όσα δεν είπαμε τους τελευταίους εννιά μήνες. Όλα μαζεμένα. Πόσα ν’ αντέξουν οι καρδιές μας; Δε με νοιάζει καθόλου. Ν’ αντέξουν αυτά που νιώθουν και τίποτε παραπάνω. Να κλείσω ραντεβού στον καρδιολόγο ή θα τα καταφέρουμε και φέτος; Μες την καρδιά μου μόνο θλίψη. Κάθε στιγμή μας θα μου λείψει. Είναι η ζωή μας μια παγίδα. Μόνο μια μέρα δε σε είδα κι όλα φωνάζουν γύρισεΕίπες μια μέρα ότι θέλεις να ξέρεις ότι σε αφορά. Τα πάντα, τους λόγους, τις αιτίες που έχει συμβεί κάτι. Είσαι σίγουρη γι’ αυτό; Κι εγώ το ίδιο θέλω βασικά. Τα πάντα που με αφορούν. Δεν νομίζω να τα μαθαίνουμε όλα, αλλά ούτε και τα λέμε όλα. Πώς να περιμένουμε οι άλλοι να μας τα πουν; Αφού πρώτοι εμείς κρατάμε κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα. Μάλλον θέλει λίγο καλύτερη προσπάθεια.   Η ζωή σου ζάρι, λάφυρα που δεν μάζεψες. Σου ‘χουν κάνει χάρη όλες οι καρδιές που μάγεψες. Η ζωή σου ζάρι κι όταν θα πονάς αγάπη μου. Ν’ άξιζες μακάρι μία στάλα από το δάκρυ μου… Μάλλον πρέπει να γράφω χωρίς ν’ ακούω μουσική συγχρόνως γιατί παρασύρομαι. 

     Μες τις παλάμες μου κρατώ το όνειρο που ράγισε.

Το όνειρο που μάτωσε εκείνο το φιλί. Κι όπως με κοίταζες γλυκά ψιθύρισες δειλά ένα γεια Και στη φτωχή μου την καρδιά έπιασε βροχή.

Κι έκρυψα το πρόσωπό μου για να μη με δεις Μη σου μείνει η εικόνα αυτή και στεναχωρηθείς Μα όταν έκλεισες την πόρτα τα χαράματα Τότε ξέσπασα αγάπη μου σε κλάματα

Και φωνάζω το όνομά σου Σπάω πράγματα δικά σου Και το άδικο με πνίγει που τελειώσαν όλα ξαφνικά Και με μένανε θυμώνω που έκρυψα καλά τον πόνο Και σε άφησα να φύγεις από τη ζωή μου έτσι απλά

Μες τις παλάμες μου κρατώ το σύννεφο που έμεινε Το σύννεφο που έγινε το δάκρυ απ’ τη ψυχή μου Θυμήθηκα όσα ζήσαμε, μισήσαμε ή αγαπήσαμε Και στη φτωχή μου την καρδιά πάλι έπιασε βροχή

Για ποιον έμεινα, για ποιον άρχισα. Για ποιον πρόλαβα, για ποιον άργησα. Αναρωτιέμαι μερικές φορές. Για μένα ή για τους άλλους; Άραγε πρόλαβα; Όπως δείχνουν τα πράγματα κάτι έχω καταφέρει. Όλοι είναι εδώ. Δε λείπει κανείς. Ούτε κι εγώ αυτή τη φορά. Όλοι ψάχνουν το νόημα της ζωής. Μέχρι και η κόρη μου με ρώτησε χθες για ποιο λόγο ζούμε, ποιος είναι ο σκοπός μας. Έμεινα κάγκελο μόλις με ρώτησε. Τι να απαντήσεις σ’ ένα δεκάχρονο παιδί; Για την τρέλα του κόσμου, που φαίνεται πως έχει χάσει το νόημα της ζωής; Ή μήπως για ένα ονειρεμένο κόσμο όπως τον φαντάζομαι και τον θέλω. Έφτασε ο καιρός να μου κάνει σοβαρές ερωτήσεις και να ζητά σοβαρές απαντήσεις. Εδώ δυσκολεύουν λιγάκι τα πράγματα. Άσε που μου λέει συνεχώς ότι είναι λυπημένη και μάλιστα ότι δεν είναι ευτυχισμένη. Τι να της πω με τη σειρά μου; Ότι η ζωή τις περισσότερες φορές μόνο λύπες μας δίνει απλόχερα κι ότι οι χαρές είναι μετρημένες; Ένα μικρό παιδί είναι στο κάτω κάτω. Δεν πρέπει να της κόψω τα φτεράκια της. Της δίνω όσο θάρρος μπορώ να της μεταδώσω. Πρέπει να γίνει και δυνατή για ν’ αντιμετωπίσει τις δυσκολίες που θα συναντήσει αργότερα στη ζωή της. Πώς να της πω ότι εγώ δεν είμαι και τόσο δυνατή όσο νομίζει κι ότι πολλές φορές λιγοψυχώ, κυρίως λόγω της αρρώστιας. Και πώς να της εξηγήσω γι’ αυτήν την αρρώστια, που μου φαίνεται ότι πλησιάζει ο καιρός για ερωτήσεις και για απαντήσεις. Όλα αυτά μ’ έχουν προβληματίσει τις τελευταίες μέρες και δυσκολεύομαι να τα βγάλω απ’ το μυαλό μου. Γονείς δε θέλαμε να γίνουμε; Τώρα πρέπει να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Τα παιδιά κρέμονται κυριολεκτικά πάνω μας και το βάρος μερικές φορές είναι ασήκωτο. Άντε κι όταν είμαι στα καλά μου έχω τις δυνάμεις να μιλήσω σωστά στο κορίτσι. Όταν όμως δεν είμαι, αισθάνομαι μια αποτυχία, μια απελπισία, πως θα καταφέρω να μεταδώσω αισιοδοξία, στις δύσκολες αυτές στιγμές του παιδιού, να μεταδώσω ελπίδα κι όνειρα να χτίσει για το μέλλον της. Πολύ σοβάρεψα τις σκέψεις μου πρωί πρωί. Τι να κάνω όμως που μέσα στη ζωή μου είναι όλα αυτά, δεν είναι στου γείτονα. Πιο πολύ με τρομάζει η ώρα που θα αναγκαστώ να της μιλήσω για την αρρώστια. Δε θέλω να το σκέφτομαι. Πως το εξηγούν σε μια παιδική ψυχούλα ότι η μαμά έχει πρόβλημα ψυχολογικό κι ότι όλα αυτά τα φάρμακα που βλέπει να παίρνω τόσα χρόνια δεν είναι γιατί «πονάει η κοιλίτσα» που λέγαμε όλο αυτόν τον καιρό, αλλά γιατί πονάει η ψυχούλα. Άντε ν’ απαντήσεις στα γιατί που θ’ ακολουθήσουν. Στα γιατί που κανένας μέχρι στιγμής δεν μπόρεσε ικανοποιητικά να απαντήσει. Σ’ αυτά τα γιατί που ξόδεψα τόσα χρόνια από τη ζωή μου. Ίσως θα ‘πρεπε να ρωτήσω κάποιον ειδικό για την αντιμετώπιση του θέματος αυτού. Κάτι θα ξέρουν παραπάνω από μένα. Φτάνει ο προβληματισμός για το ξεκίνημα της ημέρας. Υπάρχουν τόσα άλλα που με περιμένουν σήμερα, που πρέπει να κρατήσω δυνάμεις για όλα.         

Άλλη μια νύχτα που δεν είσαι εδώ Να ‘ξερες μέσα μου πόσο πονώ Έχω παράπονο στα χείλη πικρό Είναι αβάσταχτο να σ’ αγαπώ Τι άλλο να πω Να γυρίσεις πίσω σου ζητώ με πόνο Μια καρδιά που για σένα μονάχα χτυπά Μην αργείς, μην αργείς Είσαι στη σκέψη μου, είσαι παντού Είσαι η αγάπη μου, μα είσαι αλλού Πήρες το γέλιο μου και την καρδιά Έγινε ανάμνηση η κάθε ματιά, η κάθε ματιά Να γυρίσεις πίσω σου ζητώ με πόνο Μια καρδιά που για σένα μονάχα χτυπά Μην αργείς, μην αργείς 

Μ’ έχει κάνει κομμάτια από χθες βράδυ που το άκουσα με προσοχή και τ’ αγάπησα αμέσως. Η καρδιά άτακτα χτυπά και πάλι. Τι είναι τώρα; Πάλι καρδιοχτύπια θα έχουμε; Νωρίς αρχίσαμε νομίζω. Ξεσυντονίζομαι το νιώθω. Θα τρέχουμε ομαδικώς να σώσουμε τα κομμάτια και τις ψυχές μας. Επιθυμία για συζήτηση, για εξηγήσεις, για όλα. Θα τυραννιέμαι καμιά βδομάδα και μετά θα πάρω φόρα. Τώρα έχουμε μάθει απ’ έξω τις αντιδράσεις. Άντε παιδιά ετοιμαστείτε για καινούρια επεισόδια. Β΄ κύκλος. Πιο αποκαλυπτικός θα είναι ως συνήθως. Πάρτε θέσεις στις οθόνες. Η παράσταση αρχίζει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s