κι ας χάνω τον έλεγχο…

Θέλω ξανά να σου πω είναι επικίνδυνα εδώ. Πρέπει να σε προστατέψω και να σου το πω. Κι εσύ αποφασίζεις αν συνεχίζεις όπως έκανες μέχρι στιγμής. Πάντως διάλεξες μέχρι τώρα το «να ‘ταν η αγάπη σα νερό που δεν τελειώνει όλες οι θάλασσες μαζί, να ‘ταν η αγάπη ένα όνειρο που πιάνει και θα κρατήσει μια ζωή, να ‘ταν η αγάπη ο μόνος λόγος να μας κάνει ν’ αγαπηθούμε απ’ την αρχή». Και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό. Χαίρομαι που είσαι εδώ, μες τη ζωή μου, που ζεις μαζί μου τα τελευταία χρόνια κι ας χάνω τον έλεγχο πολλές φορές. Δε με πειράζει. Μου αρκεί που γύρισες πίσω. Μ’ αρέσει η υπομονή που κουβαλάς. Κράτα την θα σου χρειαστεί.

Πόσο δύσκολο είναι να συζητάς τα προσωπικά σου με τους φίλους σου; Τις πιο πολλές φορές καθόλου δύσκολο. Λίγες φορές το σκέφτεσαι τι θα πεις και τι θα κάνεις. Έτσι είναι και το σωστό. Θέλω κι εγώ να συζητάμε γιατί μου κάνει καλό. Ξεδίνω, μου φεύγει ένα βάρος που κουβαλάω αυτούς τους μήνες, που είμαι «η Ελευθερία της σιωπής». Μίλια σιωπής καταγράφει το κοντέρ μου. Τώρα θέλω να είμαστε ένα, όπως πριν. Να μην κρατάμε μυστικά μεταξύ μας. Έτσι νιώθω πως πρέπει. Νομίζω μου ανεβαίνει πυρετός, όχι μεταφορικά, αλλά κυριολεκτικά. Ρίγος σ’ όλο μου το κορμί.   

Οι μέρες περνάνε γρήγορα κι εμείς βουτηγμένοι στη ρουτίνα μας, στο πρόγραμμά μας. Δεν αλλάζουμε τίποτα. Αφήνουμε τον καιρό να μας προσπερνάει. Αέναη κίνηση. Ποιος μπορεί να σταματήσει το χρόνο; Ουτοπίες σκέφτομαι πάλι.

Κάτι μικροαλλαγές μπορούμε να τις κάνουμε. Όλοι σε μια αναζήτηση του άγνωστου, της ευτυχίας που δεν ξέρουμε αν υπάρχει κι αν μπορούμε να τη βρούμε. Να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας για συνύπαρξη, για συμβίωση, για κοινή πορεία στις ζωές μας. Τις υπαρξιακές μας ανάγκες κι όχι μόνο. Όλοι βαδίζουμε μαζί και χώρια συγχρόνως.        

Πως ξημερώνει μια άλλη μέρα;

Πήγε τρεις, μπαίνεις στ’ όνειρό μου, Πήγε τρεις Γίνεσαι παράπονό μου. Πήγε τρεις, Στο άδειο σπίτι ζεις. Μια στιγμή περπατάς στα βήματά μου, Μια στιγμή γράφεις με τα γράμματά μου, Μια στιγμή κι ύστερα έφυγε κι αυτή. Πως ξημερώνει η νύχτα, πως;  Λείπεις και λείπει ο ουρανός. Δεν είναι ο έρωτας θεός γι’ αυτόν που μένει μοναχός. Πότε γιατρεύει ο χρόνος αυτόν που μένει μόνος; Πως ξημερώνει η νύχτα, πως; Μια στιγμή να γυρνούσε ο χρόνος πίσω Μια στιγμή Στο λεπτό πριν σ’ αγαπήσω Μια στιγμή Να ‘χει λόγο η ζωή  

Αν ξέρει κανείς απαντάει σ’ ότι μπορεί. Αν δεν ξέρει, ίσως ψάχνει να βρει απαντήσεις, ίσως κι όχι. Εγώ ψάχνομαι γενικώς. Για όλα. Τι μου συμβαίνει, γιατί, ως πότε. Φαύλος κύκλος που γυρίζω μέσα του πολλές φορές. Όταν δε σκέφτομαι ή δεν ψάχνω, όλα είναι ΟΚ. Κι όταν προσπαθώ να βρω τις άκρες μου, συνήθως μπερδεύομαι περισσότερο. Τι γίνεται ρε παιδιά; Να σταματήσω τις σκέψεις αυτές; Είναι εύκολο αυτό ή μόνο στα λόγια. Πιάνεται η σκέψη; Φυλακίζεται μήπως; Τρέχει με χίλια μου φαίνεται. Χώρια που πετάγεται από το ένα θέμα στο άλλο. Κι οι απορίες βουνό, οι απαντήσεις εκκρεμούν. Μα χωρίς σκέψεις πώς να ζήσω. Μωρός να γίνω; Αστειάκια πάλι.Είναι η εβδομάδα των σκέψεων, των αναζητήσεων, των λύσεων, των απαντήσεων. Μετά περνάμε στη φάση των πράξεων, αφού έχουμε επεξεργαστεί τις σκέψεις ικανοποιητικά στο βαθμό που μπορούμε. Πράττουμε ανάλογα με τα συναισθήματα που κουβαλάμε, με τις πράξεις των άλλων, με τα λόγια. Αν έχουμε ζυγίσει καλά τα πράγματα, τα καταφέρνουμε. Αν πάλι όχι, τα κάνουμε σαλάτα ή και χειρότερα καμιά φορά.

Προς το παρόν είναι η εβδομάδα των σκέψεων κι αποτυπώσεων στα χαρτιά, καλή ώρα. Είναι το επαναλαμβανόμενο. Τις πράξεις τις φοβάμαι. Ίσως δεν ξέρω να εκτιμώ σωστά τα γεγονότα και να παρασύρομαι από τα συναισθήματα μου που είναι φορτισμένα. Τι σόι συναισθηματική ψύχωση έχω; Δεν πρέπει και να το αποδεικνύω και στην πράξη; Μόνο στα χαρτιά να είναι γραμμένο; Να το επιβεβαιώνω κάθε χρονιά για να μην ξεχνιόμαστε. Δυστυχώς ή ευτυχώς μερικές φορές. Τουλάχιστον ξεδίνω. Αλλά ανάλογα με τις αντιδράσεις των άλλων, συνεχίζει κι η ζωή μου. Ή στα κανονικά της ή στα κάτω της για άλλη μια φορά. Αφού μου το ‘χει πει ο γιατρός ότι δεν μπορώ να ελέγχω τα συναισθήματά μου κάποιες φορές. Το βλέπω κι εγώ να συμβαίνει συνεχώς. Αλλά επιμένω στα ίδια και στα ίδια.  Μάλλον το έχω δεχθεί. Απλά ίσως προσπαθώ να κρατιέμαι. Να ρυθμίζω τις αντιδράσεις μου. Δύσκολο όμως. Κι ίσως τελικά να μου κάνει και κακό να τα σκέφτομαι όλα. Αν αντιδρούσα όπως ήθελα ίσως να ‘ταν καλύτερα για μένα και για όλους. Τώρα πρέπει να σκεφτώ μήπως ενοχλήσω τον έναν ή τον άλλο και μετά καταπίνω τα δικά μου συναισθήματα και στο τέλος με καταπίνουν με τη σειρά τους. Και βυθίζομαι μέσα μου, στο χάος μου, στη θάλασσά μου και άντε ψάξτε με μετά. Δε βγαίνω με τίποτα ή τέλος πάντων αργώ λιγάκι.

Τώρα βγήκα και δε θέλω να πάρει η ευχή να ξαναμπώ εκεί μέσα. Θέλω να ζω έξω. Μαζί σας. Όχι μόνη μου. Δε μ’ αρέσει η μοναξιά το ξανάπα κι αυτό. Αλλά μου φαίνεται στα λόγια έχω μείνει. Στο τέλος θα μείνω ανεξεταστέα στη ζωή μου.

Αν είσαι όμως μέσα στη ζωή μου, τα φώτα της ν’ ανάβεις κι ας μη τη ζεις μαζί μου. Αν λίγο μ’ αγαπάς, να είσαι εκεί, Αγάπη της ζωής μου, αγάπη δυνατή.

Τότε γίνομαι δυνατή, παίρνω δύναμη και κουράγιο τις δύσκολες στιγμές που περνάω κλεισμένη στον εαυτό μου. Φώναξε μου πως μ’ αγαπάς, πως είμαι η αγάπη σου. Κι εγώ τελειώνω εδώ, θα λιώσω. Κι όμως θα συνεχίσω να ζω πάλι. Με όρεξη κι ελπίδα. Γιατί είσαι η αγάπη μου. Εδώ είμαι. Άγγιξε με, φίλησε με, κάνε με να νιώσω βαθιά πως δεν είναι ψέμα. Μην αργείς, μην αργείς… 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s