ΕΙΚΟΣΙ ΦΕΥΓΑ…

ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ…

 Θυμάμαι ένα Σεπτέμβρη, πριν είκοσι χρόνια, γιόρταζε ο Σταύρος, φίλος και γείτονάς μας, και έκανε πάρτι. Ήτανε της «μοδός» τα πάρτι. Φυσικά ήμασταν καλεσμένοι, εγώ και τα αδέρφια μου, αλλά νομίζω και τα περισσότερα παιδιά της γειτονιάς μας. Πιθανόν να ήταν το πρώτο μου πάρτι. Στολιστήκαμε και πήγαμε. Περνάγαμε ωραία. Χορός, πειράγματα, γέλια, διασκέδαση. Σ’ αυτό το πάρτι ήτανε γραφτό να γνωρίσω τον άντρα της ζωής μου. Ήταν ένα παιδί που δε διασκέδαζε όπως εμείς, αλλά σηκωνόταν με το ζόρι για χορό και ήταν πολύ σοβαρός για την ηλικία του. Όλοι τον φώναζαν: Μάνος, ο παλαιστής. Μόνο που δεν έμοιαζε για παλαιστής. Τουλάχιστον στην εικόνα που είχα στο νου μου για τους παλαιστές. Ένα αδύνατο παιδί ήταν, υπερβολικά αδύνατο για την ηλικία του. Μου άρεσε από την πρώτη στιγμή. Τέλειωσε το πάρτι κι όλοι φύγαμε για τα σπίτια μας.

Ο Γιώργος, ένα άλλο τρελόπαιδο της γειτονιάς, μου ζήτησε να βρεθούμε στο σχολείο στην αλλαγή της βάρδιας. Έτσι κι έγινε. Ήμουν αμήχανη, καθώς ο συγκεκριμένος ήταν αλλόκοτος, με περίεργο μαλλί και περίεργα ρούχα (πορτοκαλί παντελόνι και πράσινο μπλουζάκι!!!). Πήρα τη φιλενάδα μου τη Βίκυ και πήγαμε μισή ώρα νωρίτερα στο σχολείο, μετά βασάνων και κόπων, αφού πείσαμε τη μαμά της για ένα άσχετο λόγο και φτάσαμε στην ώρα μας στο ραντεβού, αλλά το μετάνιωσα την ίδια ώρα και στιγμή. Εννοείται ότι δεν έγινε τίποτε παραπάνω από κείνη τη συνάντηση στο προαύλιο του σχολείου μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s