πίσω στα συνηθισμένα

πάλι πίσω στα συνηθισμένα λοιπόν. πάει το τριήμερο, περάσαμε όμορφα και τώρα πρέπει να προσαρμοστούμε στην καθημερινότητά μας. πόσο δύσκολο μου φαίνεται αυτό! ίσως γιατί ήταν το καλύτερο τριήμερο αποκριάς που πέρασα. και βέβαια υπάρχει λόγος γι’ αυτό. ήμουν παρέα με αγαπημένα πρόσωπα, περάσαμε ξέγνοιαστα, με διασκέδαση κι ανεμελιά. χρόνια είχα να περάσω έτσι. και τώρα ζορίζομαι και δυσκολεύομαι να συνηθίσω πάλι τα τετριμένα. σα μικρό παιδί μου φαίνεται πως κάνω. δεν ήθελα να τελειώσουν οι μέρες, ήθελα να κρατήσουν περισσότερο. αν και νομίζω στη φάση που είμαι τώρα δε θα μου έφταναν όσες μέρες και αν ήταν. εντάξει μωρέ μας αρέσουν τα ωραία πράγματα. γι’ αυτό τα αναπολούμε έτσι και στεναχωριόμαστε που τελείωσαν. για να μην είμαι όμως γκρινιάρα έχω να πω πως είναι μέρες που θα τις θυμάμαι με μια γλυκιά ανάμνηση και νιώθω ευτυχισμένη που τις έζησα. δεν υπερβάλω καθόλου σε αυτά που λέω. είναι η πραγματικότητα. μακάρι να ήταν όλες οι μέρες μου έτσι. δεν ήθελα τίποτε άλλο. ωχ! άρχισα τις δηλώσεις….

τη χαίρομαι τη ζωή μου πάλι κι αυτό μου δίνει δύναμη για όλα. κυρίως για τις δυσκολίες που θα έρθουν. έτσι νιώθω τώρα. ότι όλα θα γίνουν. όλα θα πάνε καλά…

Advertisements

δυο λόγια για σένα

Πω πω! Πόσο καιρό έχω να γράψω… Μου φαίνεται παράξενο πάλι. Πέρασαν οι μήνες της σιωπής. Καιρός για λίγο γράψιμο. Αυτό που έχω ανάγκη είναι να γράψω για ένα αγαπημένο πρόσωπο. Έναν άνθρωπο που μου στάθηκε όλους αυτούς τους μήνες που εγώ είχα χαθεί στο δικό μου κόσμο, με τις ανασφάλειές μου, τις φοβίες μου κι όλα αυτά που προκαλεί η κατάθλιψη. Δεν έχω μιλήσει για όλους αυτούς τους μήνες όπως θα ήθελα να είχα κάνει. Κι επειδή θέλω να γίνω συγκεκριμένη θα απευθυνθώ σ’ αυτό το αγαπημένο μου πρόσωπο και θα του πω τα εξής:

«σ’αγαπάω πάρα πολύ. Χαίρομαι πολύ που σε έχω στη ζωή μου.   με βοήθησες όσο δεν μπορείς να φανταστείς όλους αυτούς τους δύσκολους μήνες. το ξέρω ότι δεν έχω μιλήσει πολύ για όλα αυτά, όμως να το ξέρεις ότι ήσουν στήριγμα για μένα, ήσουν η αγκαλιά, η παρηγοριά, ο άνθρωπος που με κράτησε ζωντανή κι ας μη με ήξερες καλά. στάθηκες δίπλα μου με απίστευτη υπομονή. σε ευχαριστώ για ότι έχεις κάνει για μένα. δεν είχες προλάβει να με γνωρίσεις καλά καλά και χάθηκα στον κόσμο μου. εύχομαι απο δω και πέρα να είμαι αντάξια της φιλίας σου και να σου δείξω τον πραγματικό εαυτό μου. δε σου λέω περισσότερα λόγια, δεν είναι και του χαρακτήρα μου άλλωστε… θα τα δεις με έργα και πράξεις. πολλά φιλιά.»

να πάνε να γαμηθούνε όλοι εκείνοι…

ναι έτσι ακριβώς. να πάνε να γαμηθούνε όλοι. όλοι εκείνοι που δεν έχουν το θάρρος να αναλάβουν την ευθύνη για τις πράξεις τους, που κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους, που διατυμπανίζουν ότι ξέρουν τι θέλουν στη ζωή τους, που με μηχανορραφίες και ψέματα αποποιούνται τις δικές τους πράξεις,  που με απίστευτη ευκολία κατηγορούν όποιον βρεθεί στο δρόμο τους, που απειλούν τις ζωές των άλλων με τόση ευκολία αρκεί να είναι εκείνοι στον αφρό. κάποια στιγμή οι μάσκες πέφτουν. αργά ή γρήγορα. κι αυτοί οι άνθρωποι, που ούτως οι άλλως είναι αξιολύπητοι κι άξιοι της μοίρας τους, μετά ψάχνουν για δικαιολογίες ή για τρόπους να διορθώσουν ότι  έχουν κάνει. κι όχι δηλαδή ότι τον εαυτό μου τον βγάζω απ’ έξω. οι δικές μου πράξεις κι επιλογές επιτρέπουν συνήθως να γίνονται όλα τα παραπάνω. κι αν όχι πάντα, τις περισσότερες φορές θα έλεγα. κι εδώ ταιριάζει μια συμβουλή σε μένα: ΞΥΠΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ   

θέλω επειγόντως άδεια

θέλω άδεια. Επειγόντως θέλω άδεια. κι όχι για να καθίσω στο σπίτι μου, αλλά για να φύγω μακριά απ’ αυτό. Για κάποιες στιγμές νιώθω ότι δε θέλω να δω κανένα γνωστό μου, να μη μιλήσω σε κανένα αν γίνεται. Να κάνω διαφορετικά πράγματα μήπως και ηρεμήσω λιγάκι. Τρομακτική πίεση νιώθω για πολλούς και διάφορους λόγους. Καταπιέζω τον εαυτό μου, ενώ δεν έπρεπε να το κάνω γιατί κινδινεύω να πέσω ψυχολογικά κι αυτό είναι κάτι που δε θέλω με τίποτα. Πώς τα καταφέρνω κάθε φορά που εμφανίζονται προβλήματα στη ζωή μου να τα φορτώνω όλα πάνω μου; Κι όχι μόνο αυτό. Να νομίζω ότι μόνο αν εγώ υποχωρήσω θα διορθωθούν τα πράγματα. Τι χαζοχαρακτήρα έχω τέλος πάντων; Με μαθηματική ακρίβεια πάλι για βουτιά. Πολύ απαισιοδοξία έχει πέσει. Κάτι πρέπει να γίνει. Άσε που έχω αυξησει δραματικάτο κάπνισμα. Άλλο κακό κι αυτό πάλι. Μονίμως με ένα τσιγάρο στο χέρι είμαι. Μου φαίνεται ότι και στον ύπνο μου αν μπορούσα θα κάπνιζα. Μάλλον ένα γενικό σέσβις χρειάζομαι. Πρώτα στα μυαλά και μετά στα  υπόλοιπα.

θέλω άδεια. απλά θέλω άδεια

«σ’ αγαπώ όπως κανείς δε στο ‘χει πει…»

ένα βράδυ άκουσα το σ’ αγαπώ μ’ ένα τρόπο που ποτέ δεν είχα ξανακούσει. ένιωσα τόσο όμορφα. λες και δεν το είχα ξανακούσει ποτέ μου… σαν να το είχα ξεχάσει μάλλον. πώς γίνεται δύο λέξεις να σε κάνουν να νιώθεις υπέροχα, να πετάς στα σύννεφα; και να μην τολμάς να το πιστέψεις…. ένιωθα τόσο όμορφα. και σκεφτόμουνα πως για κάτι τέτοιες στιγμές αξίζει να ζεις. αισθανόμουνα τέτοια ευτυχία παρ’ όλα τα προβλήματα που είχα τότε. εκείνες οι στιγμές ήταν σαν όαση… σαν να μη χρειάζεσαι κάτι άλλο στη ζωή. είσαι γεμάτος. τρομερά συναισθήματα. απίστευτα. τέτοια ζεστασιά μέσα μου. παντού δηλαδή…

και τελικά να μην μπορείς να το ζήσεις… να μη σ’ αφήνουν οι συνθήκες….. ή τέλος πάντων έτσι να λες γιατί δεν μπορείς να παραδεχτείς ότι δεν μπορείς να κάνεις κάποιες αλλαγές στη ζωή σου. δε θες ή δεν μπορείς; ένας Θεός ξέρει………

η ζωή οδηγεί ταξί…

H ζωή οδηγεί ταξί
Και στο δρόμο σταματάει
Ρίχνει μια ματιά λοξή
Που πηγαίνεις σε ρωτάει
Η ζωή τρέχει μπροστά
μ’ αναμμένα όλα τα φώτα
κι όταν έχεις τα λεφτά
σου ανοίγει και την πόρτα

η ζωή οδηγεί ταξί
Κι όπου θέλει αυτή σε πάει
Με τσιγάρο στο δεξί
Μία κλαίει, μια γελάει
Η ζωή κυκλοφορεί
Κι αν περάσει από μπροστά σου
Κάποια νύχτα βροχερή
Παίρνει και τον έρωτά σου

Η ζωή οδηγεί ταξί
Και πατάει γερά το γκάζι
Και κρυφά στο μεταξύ
Τη διπλή ταρίφα βάζει
Η ζωή σε προσπερνά
Κι άμα δε την σταματήσεις
Χάνεται μες τα στενά
Κι άντε να τη συναντήσεις
……………………………..

κάτι για αρχή…

καλημέρα (ειδιαίτερα στη Μαρία)

τις τελευταίες μέρες σκεφτόμουν ότι δεν έχω γράψει ούτε μια λέξη στον υπολογιστή. όχι μόνο εδώ γενικά το λέω. Είναι κάτι που μου ‘χει λείψει τελικά πολύ. έτσι χθες βράδυ άρχισα να γράφω κάτι αόριστο βέβαια γιατί ένιωσα πως αν δεν το κάνω θα πνιγώ πάλι. Η σκέψη μου είναι ότι γράφοντας ξεδίνω και μ’ αυτόν τον τρόπο διοχετεύω την ενέργειά μου κάπως.  ίσως να ‘ναι και εντύπωσή μου, αλλά απο το να κρατώ τις σκέψεις μου μέσα μου, είναι καλύτερα να τα γράφω. κι όλα αυτά ξεκίνησαν χρόνια τώρα, όταν κάποια στιγμή ένιωθα απομονωμένη και είχα τρομερή ανάγκη να πω αυτά που αισθάνομαι. κάπως έτσι άρχισα να γράφω σελίδες ατελείωτες οι οποίες πάντα τελικά κατέληγαν εκεί που ήθελα να διαβαστούν.

οι σκέψεις μου όλο αυτό το διάστημα ήταν ότι κάποια στιγμή που θα ηρεμήσω και θα ασχοληθώ ξανά με το γράψιμο. αφορμή βέβαια για να ξεκινήσω χθες ήταν η Μαρία κι ένα μήνυμά της. με τις τρεις μόνο λέξεις που έγραψε με ταρακούνησε απο το λήθαργο που είχα πέσει το τελευταίο διάστημα και την ευχαριστώ γι’ αυτό.

 η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ιδέα τι να γράψω ή μάλλον τι να πρωτογράψω. τόσα γεγονότα τους τελευταίους δύο μήνες. ευχάριστα και δυσάρεστα. άλλα με πάνε πίσω κι άλλα μπροστά. προσπαθώ να προλάβω τις σκέψεις μου, να μην τις αφήσω να τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. κάπως τέλος πάντων να τις κοντρολάρω.

όταν το είπα σε μια φίλη μου χθες ότι θα ξεκινήσω το γράψιμο είπε: ωχ, θα τρέχουμε πάλι. κι εγώ γελούσα. τη ρώτησα αν είναι να γράψω κάτι αόριστο, φιλοσοφικό ή κάτι συγκεκριμένο και μου είπε κάτι συγκεκριμένο, τόσα που σου έχουν συμβεί το τελευταίο διάστημα πρέπει να τα γράψεις. Ωραία της λέω, πες μου ψευδώνυμα. Ωχ, συνέχισε εκείνη. Μα δεν καταλαβαίνω της λέω, πως θα γίνει τώρα; πως θα γράψω όλα αυτά που συμβαίνουν χωρίς ονόματα; και μου λέει το εξής ωραίο. γράψε κάτι φιλοσοφικό για τους άλλους και για μένα γράψε τα γεγονότα να ‘χω να διαβάζω….

ρίξαμε γέλιο. φοβάται κι εκείνη αυτό το γράψιμο. απλά γιατί ξέρει ότι θα γράφω αλήθειες κι ίσως κάποιοι δεν πρέπει να τις δουν. τι να πω τώρα ότι συμφωνώ; όχι βέβαια. στο κάτω κάτω πραγματικά γεγονότα είναι. μπορώ να τα αλλάξω. όχι δεν μπορώ. μπορώ να τα αποκρύψω, αλλά δε θέλω…